Rozdział 13

 Napisałam, że rozdział pojawi się najpóźniej jutro, ale nie zauważyłam, że jest aż taki krótki. Udało mi się go przetłumaczyć. :)

Zostałam zepchnięta w tył ciężarówki, ogrodzona przez tak wielu strażników, że ciężko mi było cokolwiek zobaczyć. Moja rodzina nie miała pojęcia, gdzie się znajduję. W moim prawym skrzydle była wielka dziura, a jedna z jego kości prawdopodobnie była złamana. Mieli całkowitą przewagę liczebną, wiedzieli gdzie mam się spotkać z moim nowym, tajemniczym wrogiem, Mr. Chu. Postanowiłam zdrzemnąć się.

-Przepraszam, wybaczcie mi.-wymamrotałam opadając na kolana.

Wielu strażników natychmiast skuliło się obok mnie, czekając na śmiałą ucieczkę. Chciałabym uciec, ale co niby miałam zrobić? Prześlizgnąć się pomiędzy ich nogami? Zamiast tego skuliłam się w kłębek  i położyłam na lewym boku, trzymając moje uszkodzone skrzydło na wierzchu. Bolało jak cholera, czułam pulsujący, piekący ból, który z każdym uderzeniem serca przypominał mi, że nie mogłam już latać. Strażnicy nie wiedzieli, co z tym zrobić. Zgaduję, że nie byli zaprogramowani do wzruszania ramionami i robienia obojętnych min. Nie byli (tu pisze Erasers-nie wiem o co chodzi, może o Likwidatorów?), ani latającymi maszynami (Flyboys-może chodziło o Fruwołki?). Nie byli coraz to bardziej zaawansowanymi robotami-żołnierzami, które stworzył Uber-Dyrektor. Cholera, nie wiedziałam kim oni byli. Tylko zabijające maszyny o delikatnych dłoniach i kostkach. Rodzaj naukowy, dziwaczne maszyny. Hej! M-dziwacy (M-Geeks)! Dobrze. Teraz mieli imiona, przynajmniej w mojej głowie. Byłam bardzo zmęczona. I chciałam spać.